طلا؛«ثروت پوشیدنی» زنان هند برای دور زدن بانکها
ولع بیحدوحصر زنان هندی برای تصاحب طلا، ریشه در یک سنت تزیینی ساده ندارد؛ بلکه یک استراتژی بقای زنانه در برابر ساختارهای مردسالارانه است که اکنون سرمایه افسانهای ۲۵ هزار تنی (فراتر از کل ذخایر طلا و جواهر آمریکا و آلمان) را به مالکیت انحصاری آنها درآورده است.
به گزارش سایت اخبار طلا و جواهر گلدنیوز؛ طلا در فرهنگ و اقتصاد هندوستان، فراتر از یک فلز زینتی، همواره به عنوان ابزاری استراتژیک برای استقلال مالی زنان در برابر ساختارهای سنتی و مردسالارانه عمل کرده است؛ نبردی تاریخی که سرمایه عظیمی معادل ۲۵ هزار تن طلا را در صندوقچههای خانگی زنان این کشور ذخیره کرده است.
به نقل از نشریه Harper’s Bazaar India، طلا در زندگی مردم هند نقشی همهجانبه دارد؛ از تزیین عروس در روزهای عروسی و هدیه دادن در فستیوالها گرفته تا استفاده روزمره در قالب زنجیر، انگشتر و دستبند. با این حال، تحلیلهای تاریخی نشان میدهد که تمایل عمیق زنان هندی به جمعآوری و آراستن خود و دخترانشان با طلا، ریشه در یک ضرورت دفاعی و امنیتی بسیار تاریکتر از یک علاقه ساده به زیورآلات دارد.
«استریدان»؛ پناهگاه قانونی و دارایی انحصاری زنان
واژه «استریدان» (Streedhan) که از دو بخش «استری» (زن) و «دان» (دارایی یا ثروت) تشکیل شده، از قوانین کهن هندو سرچشمه میگیرد. در قوانین مدرن هند، استریدان به اموالی گفته میشود که زن قبل، حین یا بعد از ازدواج دریافت میکند و مالکیت و کنترل کامل آن منحصراً در اختیار خود اوست.
در دورانی که زنان از حقوق ارثبری زمین و املاک محروم بودند، طلا به عنوان یک سپر حمایتی کارآمد عمل میکرد. بر اساس قانون هند، زن حق دارد بدون نیاز به اجازه همسر، پدر یا فرزندانش، طلای خود را بفروشد، هدیه دهد یا خرج کند. به این ترتیب، طلا به در دسترسترین و پایدارترین شکل امنیت مالی تبدیل شد که هیچکس حق تصاحب آن را نداشت.
چالش «امانتداری»؛ وقتی طلا ناپدید میشود
با وجود صراحت قانون، واقعیتهای تلخ خانوادگی گاه مسیر دیگری را رقم میزند. در یکی از پروندههای افشاشده، عروس جوانی در ایالت کرالا، تمام پسانداز عمر خانوادهاش را که به شکل ۸۹ سکه طلا (سورین) به همراه داشت، در روز عروسی به شوهرش داد تا «جهت امنیت بیشتر» نگهداری کند. طلاها به مادرشوهر سپرده شد و طی چند سال، برای تسویه بدهیهای خانواده همسر فروخته شد.
این تجربه مشترک بسیاری از زنان است؛ آنها میدانند که طلا اخلاقاً متعلق به خودشان است، اما از قوانین حمایتی و نحوه شکایت در دادگاهها بیخبرند. به همین دلیل، بسیاری از زنان ترجیح میدهند طلا را همواره همراه خود داشته و آن را از خود جدا نکنند .
استراتژی «ثروتِ پوشیدنی» در برابر تبعیض بانکی
برای هزاران سال، بدن زن تنها قلمرویی بود که او کنترل واقعی بر آن داشت. تبدیل ثروت به جواهرات سنگین و پوشیدنی، یک راهکار هوشمندانه برای دور زدن سیستمی بود که استقلال اقتصادی زنان را انکار میکرد. از آنجا که قوانین سنتی مانع از انتقال زمینهای خانوادگی به دختران میشد تا امپراتوریهای خانوادگی مردان حفظ شود، سهم ارث دختران به متمرکزترین و قابلحملترین شکل ممکن یعنی «طلای عیار بالا» پرداخت میشد.
زنان با آویختن النگوها، پابندها و کمربندهای سنگین طلا، ثروت خود را به معنای واقعی کلمه به بدن خود قفل میکردند تا تصاحب آن نیازمند تجاوز فیزیکی مستقیم باشد؛ امری که در جامعه یک تابوی بزرگ به شمار میرفت. حتی تا اواسط قرن بیستم، بانکها بدون امضای پدر یا همسر به زنان خدمات نمیدادند و طلا تنها دارایی غیرمتمرکزی بود که بانک، دولت و ساختار مردسالار را دور میزد.
میراث عاطفی نسلها و ذخیرهای بزرگتر از خزانه آمریکا
اگرچه اصلاحات قانونی سال ۲۰۰۵ در قانون ارث هند، حق برابر ارثبری زمین را به دختران داد، اما سنت خرید طلا تضعیف نشد. امروزه زنان هندی با در اختیار داشتن حدود ۲۵ هزار تن طلا، بزرگترین مالکان این فلز گرانبها در جهان هستند؛ دارایی عظیمی که حجم آن از کل ذخایر طلای فدرال رزرو آمریکا، آلمان و صندوق بینالمللی پول (IMF) روی هم بیشتر است.
امروز شاید توجیهات تاریخی تغییر کرده باشد، اما غریزه حفظ طلا همچنان زنده است. طلا برای زنان هند چیزی است که وقتی همه چیز در ابهام و ناامنی قرار دارد، میتوان به آن تکیه کرد.
