کشف بزرگترین گنجینه سکه های وایکینگ در نروژ

چکیده

باستان‌شناسان نروژی موفق به کشف بزرگ‌ترین گنجینه سکه‌های متعلق به عصر وایکینگ‌ها شامل ۲ هزار و ۹۷۰ قطعه سکه نقره در نزدیکی منطقه «رنا» شدند. این کشف که با گزارش داوطلبانه دو جستجوگر آماتور آغاز شد، به گفته کارشناسان موزه تاریخ فرهنگی دانشگاه اسلو، بی‌سابقه‌ترین یافته باستان‌شناسی در نوع خود در تاریخ این کشور محسوب می‌شود.

۱۴۰۵ سه شنبه ۱۲ خرداد
19
کشف بزرگترین گنجینه سکه های وایکینگ در نروژ

به گزارش سایت اخبار طلا و جواهر گلدنیوز؛ به نقل از منابع خبری نروژ، این عملیات کاوش پس از آن آغاز شد که دو جستجوگر داوطلب به نام‌های «رون ستره» و «وگارد سورلی»، ۱۹ قطعه سکه نقره را در یک زمین زراعی شناسایی و مراتب را بلافاصله به مقامات میراث فرهنگی گزارش کردند. با ورود تیم‌های تخصصی از موزه تاریخ فرهنگی دانشگاه اسلو، در مجموع ۲ هزار و ۹۷۰ سکه نقره از دل خاک خارج شد که بررسی‌های اولیه نشان می‌دهد این گنجینه در حدود سال ۱۰۴۷ میلادی دفن شده است.

ردپای پادشاهان بزرگ اروپا بر مسکوکات نقره

تحلیل‌های کارشناسی حاکی از آن است که سکه‌های مکشوفه در بازه زمانی سال‌های ۹۸۰ تا ۱۰۴۰ میلادی ضرب شده‌اند. بر روی این سکه‌ها نام پادشاهان و حاکمان برجسته‌ای از جمله «اتلرد دوم»، «اتو سوم»، «هارالد هادرادا» و «شاه کات» به چشم می‌خورد. بخش قابل توجهی از این مسکوکات در کشورهای انگلستان و آلمان ضرب شده‌اند که این موضوع نشان‌دهنده جریان گسترده ارزهای خارجی و پیوندهای عمیق اقتصادی نروژ با سایر نقاط اروپا در اواخر عصر وایکینگ‌ها است.

تبیین جایگاه اقتصادی منطقه در سده یازدهم

پروفسور «سواین گولبک»، کارشناس ارشد موزه تاریخ فرهنگی، در این باره اظهار داشت: این گنجینه نشان‌دهنده دوران گذار پولی در نروژ، پیش از استقرار سیستم ضرب سکه ملی توسط هارالد هادرادا است. همچنین باستان‌شناسان معتقدند محل کشف این سکه‌ها به دلیل مجاورت با مراکز بزرگ تولید و صادرات آهن در آن دوران، اهمیت استراتژیک داشته و احتمال می‌رود این ثروت کلان حاصل مبادلات تجاری محصولات صنعتی منطقه با بازارهای اروپایی بوده باشد.

تقدیر از رویکرد قانون‌مند کاشفان داوطلب

«هانا گیران»، مدیرکل میراث فرهنگی نروژ، با بین‌المللی توصیف کردن این رویداد، از رفتار حرفه‌ای یابندگان اولیه تقدیر کرد. مقامات باستان‌شناسی استان «اینلاندت» نیز تأکید کردند که خودداری یابندگان از حفاری غیرمجاز و اطلاع‌رسانی به‌موقع به مراجع ذی‌صلاح، باعث شد تا سایت باستانی به‌صورت دست‌نخورده حفظ شده و تمامی شواهد تاریخی برای مطالعات آینده ثبت و ضبط گردد. فرآیند بررسی و مستندنگاری این سکه‌ها توسط محققان دانشگاهی همچنان ادامه دارد.